فصل نهم از رانندگی حرفه ای - میدان دید - قسمت اول | آموزش رانندگی ,

 فصل هشتم از رانندگی حرفه ای - عبور از پیچ | آموزش رانندگی ,

در این قسمت به یكی از مهم ترین موضوعات در رانندگی حرفه‌ای می پردازیم: انتخاب بهترین مسیر برای عبور از پیچ.

در Fast Line:
گفتیم كه هدف ما خروج از پیچ با بالاترین و مناسب ترین سرعت است. مسیر صاف بین نقطه 1 و 2 كوتاهتر از مسیر مستقیم بعد از نقطه 3 است. بنابراین سرعت خروج از پیچ در نقطه 3 بسیار مهم تر از سرعت ورود به پیچ در نقطه 2 است.
برای این منظور راننده باید در مسیری حركت كند كه بتواند تا حد ممكن شتابگیری را زودتر آغاز كند. برای این منظور باید اپكس را دیرتر از حد معمول اتخاذ كرد تا بتوانیم شتابگیری را زودتر شروع كنیم( نقطه شروع شتاب گیری با فلش سبز نشان داده شده است.) برای ورود به پیچ هم باید دایره پیچ را تا حد ممكن بزرگ بگیریم بنابراین قبل از شروع پیچیدن در نقطه2 كمی به چپ تغییر مسیر می دهیم( برای ورود به پیچ باید احتیاط بیشتری كرد زیرا یك تغییر وزن ناگهانی خواهیم داشت كه این مشكل به سادگی با رانندگی روان حل می شود) اگر در این نقطه پا را ناگهان از روی ترمز برداریم و فرمان را سریع بچرخانیم و فشار ناگهانی برو روی گاز وارد كنیم، به سادگی از مسیر منحرف خواهیم شد. پس قبل از نقطه 2 یك ترمزگیری روان، قبل از ورود به پیچ از فشار روی ترمز می كاهیم و پیچیدن را با خونسردی آغاز می كنیم. ( تكنیك Trail braking كه بعدا به آن خواهیم پرداخت در این پیچها تاثیر فوق العاده ای دارد.)
Slow Line:
در این مسیر فاصله بین پیچ 2 و 3 را تقریبا مستقیم می رویم. شاید به دلیل سرعت ورود زیاد در این مسیر به نظر برسد این مسیر بهتری است در صورتی كه افت سرعت در این پیچ نسبت به حالت قبل خیلی بیشتر خواهد بود. علاوه بر این خودرو به سمت خارج پیچ كشیده خواهد شد و بعد از اپكس هم باید پیچ تند تری را طی كرد كه سرعت را تقلیل می دهد. همچنین محل شروع شتابگیری خیلی جلوتر از حالت قبل است.

با توجه به خط رسم شده در عكس كه همان خط فرضی مناسب برای پیچیدن است، متوجه دو چیز می شویم:
اول اینكه مسیر طوری در نظر گرفته شده تا مسیر حركت تا حد ممكن مستقیم باشد. و دوم اینكه نقطه ورود به پیچ و اپكس كمی به تاخیر افتاده تا بتوان در پیچ دوم از كمترین زاویه ممكن استفاده كرد. در ضمن میر بین پیچ اول و دوم مستقیم است.

در این حالت در سمت چپ مسیر مانده ام و اپكس را تا حد ممكن به تاخیر می اندازیم. زاویه برای پیچ دوم بهبود خواهد یافت در نتیجه خروج از پیچ سریعتر خواهد بود.

این عكس، عكس پیچ دوم است. در نزدیكی اپكس فشار بر روی گاز شروع شده و به تدریج با باز شدن پیچ افزایش می یابد.

 فصل هفتم از رانندگی حرفه ای - پیچیدن | آموزش رانندگی ,

قبل از هر چیز باید بدانیم هر پیچ از 3 قسمت تشكیل شده است: ورود، Apex و خروج. ورودی پیچ نقطه ای است كه پیچیدن را شروع می كنیم. در Apex باید كمترین فاصله ممكن با لبه داخلی پیچ را داشته باشیم و خروجی پیچ نقطه ای است كه خودرو در مسیر مستقیم قرار می گیرد. هدف اصلی در زمان طی یك یا چند پیچ تركیبی خروج از پیچ با حداكثر سرعت ممكن و لازم است. برای این منظور نباید حتما سرعت ورود به پیچ خیلی زیاد باشد و یا طوری بپیچید كه فقط بتوانید بالا بودن سرعت را تا وسط پیچ حفظ كنید. بلكه خروج از پیچ باید طوری صورت گیرد كه در مسیر مستقیم بعد از آن زمان زیادی برای طی یك دور پیست صرفه جویی شود( البته این موضوع به معنای فدا كردن زمان پیچیدن برای رسیدن با سرعت بالا در مسیر مستقیم نیست. بلكه سرعت بالا در پیچ به معنای سرعت بالا در هنگام خروج از پیچ هم خواهد بود. مگر اینكه اصول را به درستی رعایت نكنید و افت سرعت خیلی زیادی در پیچ داشته باشید)

طرز رفتاد شما با فرمان، پدالها، دنده و مهم تر از همه خطی كه روی آن حركت می كنید سرعت نهایی شما را تعیین خواهد كرد. در یك بیان كلی می توان گفت بهترین مسیر حركت خطی است كه در هنگام عبور از روی آن به كمترین زاویه فرمان احتیاج داشته باشید. یعنی شعاع دایره حاصل از این خط فرضی تا حد ممكن زیاد باشد.

در عكس بالا، خط چین نشان دهنده بدترین و خطرناك ترین مسیر ممكن برای طی پیچ است و بهترین مسیر، عبور از مسیری است كه با خط مشكی نشان داده شده است. به راحتی می توان فهمید كه دایره حاصل از امتداد این خط شعاعی بسیار بزرگتر از دایره حاصل از امتداد نقطه چین خواهد داشت و همانطور كه می دانید هرچه دایره بزرگتر باشد، با سرعت بیشتری می توان از آن عبور كرد.
در قسمتهای بعد شما را با انواع مسیرها و ریس لاین ها آشنا خواهیم كرد. اما فعلا برای پراكنده نشدن مطالب و برای فهم بیشتر مطلب امروز به عكسهای زیر دقت كنید:

تا حد ممكن به كناره پیست بروید ( تا بتوانید زاویه پیچ را به حداقل برسانید) در این پیچ، برای شروع پیچ باید پیچیدن را حدودا به اندازه طول ماشین بعد از نشاندهنده ای كه روی زمین قرار دارد شروع كنید( اشاره‌ای خارج از موضوع: این نشانگر نشان دهنده نقطه ای است كه باید رها كردن ترمز را شروع كنید. به بحث ترمز كردن و گاز دادن مراجعه كنید)

خودرو بین نقطه شروع پیچ و apex قرار دارد. حدودا به اندازه طول دو ماشین! بعد از نقطه ای كه خودرو قرار دارد، باید خودرو از Apex عبور كرده باشد و شروع به گاز دادن كنید.

نقطهApex در این پیچ كه یكی از ساده ترین نوع پیچها در پیست است، كمی جلوتر از وسط پیچ است. در این نقطه فشار بر روی پدال گاز تقریبا به حداكثر ممكن می سد. لازم به ذكر است دایره پیچ خودروی پشتی مناسب نیست و راننده بدون كم كردن سرعت نخواهد توانست خودرو را با كناره مسیر مماس كند.

خودرو از Apex فاصله گرفته و به سمت مخالف پیست می رود. در این نقطه فشار بر روی پدال گاز باید حداكثر باشد.

خروج از پیچ باید تا حد ممكن باز باشد. اگر رمپ های كناره پیست لغزنده نیست از آنها هم مانند قسمتی از مسیرتان استفاده كنید. اما مراقب ارتفاع آنها باشید زیرا ممكن است باعث از بین رفتن چسبندگی لاستیكها و خروج شما از مسیر شوند.

 فصل ششم از رانندگی حرفه ای - ترمز گیری | آموزش رانندگی ,

ترمز گیری:
در رانندگی شهری، در هنگام ترمز گیری و شتاب گیری تنها از درصد پایینی از قابلیت‌های خودرو استفاده می كنید. به طوریكه به راحتی می‌توانید با فشار بیشتر به گاز لاستیك‌ها را وادار به هرزگردی كرده و یا با فشار به پدال ترمز، چسبندگی لاستیك‌ها را از بین ببرید، و در این حالت برگرداندن خودرو به حالت اولیه بسیار ساده است.
در رانندگی در باران و به خصوص برف، باید آرام‌تر و محتاط‌تر از رانندگی شهری هم عمل كنید. اگر كنترل خودرو را از دست بدهید، كنترل دوباره دشوارتر از رانندگی شهری خواهد بود زیرا چسبندگی بین تایر و سطح مسیر مقدار قابل ملاحظه‌ای نیست.
در ترمزگیری و شتاب‌گیری در پیست مسابقه حتی زمانی كه سطح مسیر پیست خشك است، باید رفتاری مانند رانندگی در باران داشته باشید!!! آرام و محتاط و ملایم. در اینجا چون هدف ما ثبت بهترین زمان و لازمه آن استفاده از حداكثر توانایی‌های خودرو است، به حداكثر توانایی‌های تایر نزدیك می‌شویم. راننده باید در پیچها آرام و روان با پدال‌ها كار كند. هرگونه فشار ناگهانی و ایجاد شوك در این حالت باعث انحراف از مسیر و از دست دادن زمان خواهد شد، آن هم باسرعتی كه انگار خودرو روی یخ حركت می كند!!
برای ترمزگیری باید 3 مرحله را در نظر داشت:
شروع ترمزگیری باید سریع باشد ( اما به صورت آنی مانند گرفتن كلاج نباشد) اما اینكه سرعت این ترمز گیری چقدر باشد، به سیستم تعلیق خودروی شما بستگی دارد. یا سیستم تعلیق خشك‌تر می توانید سریع تر عمل كنید اما در تعلیق‌های نرم باید آهسته‌تر عمل كنید تا پایداری خودرو حفظ شود ( در خودروهایی كه ارتفاع غیر اصولی دارند، به راحتی چرخ جلو قفل می شود.)
دوم، زمانی كه وزن خودرو بر روی چرخ‌های جلو می‌افتد، باید چرخ‌های جلو را در مرز قفل شدن نگه دارید (مانندABS عمل كنید!) برای این كار باید توجه خود را به لرزش‌های پدال ترمز و فرمان معطوف كنید زیرا این تكانها بسیار كوچك سهتند و شما باید از این لرزشها متوجه چسبندگی تایرهای جلوی خودرو شوید. ( برای این كار كفش های نرم با كف نرم و نازك توصیه می‌شنود. زیرا مسلما این ارزش ها خیلی بهتر از یك كفش Air Jordan به شما كمك خواهند كرد!)
سوم، در نزدیكی جایی كه باید پیچیدن را شروع كنید، ترمز را به آرامی رها كنید به طوریكه در نقطه شروع پیچیدن فشار كاملا از روی ترمز برداشته شده باشد. در هنگام ترمز گیری وزن روی چرخ جلو بسیار بیشتر از حالت معمولی می‌شود. در نتیجه چسبندگی لاستیك بیشتر خواهد بود. اگر رها كردن ترمز سریع و ناگهانی باشد، به طور ناگهانی چسبندگی لاستیكها از بین رفته و هنگام ورود به پیچ دچار مشكل خواهید شد.
شتاب گیری:
بعد از ورود به پیچ باید ابتدا مقدار كمی گاز داد تا سرعت خودرو ثابت بماند و سپس اقدام به شتاب گیری كرد. تا زمانی كه از پیچ خارج نشده‌اید این شتاب گیری باید ارام و ملایم باشد. در پیچ فشار خاصی بر روی هر یك از چرخها وارد می‌شود كه گاز دادن ناگهانی این مقدار را تغییر می دهد و بالانس خودرو را بهم زده، باعث انحراف خواهد شد. در خودروهای شهری كار كردن با پدال گاز بسیار راحت‌تر از كار با ترمز است. در سرعت‌های بالا بسیاری از خودروهای شهری قدرتی ندارند كه بخواهند تولید مشكل جدی كنند. اگر درست عمل كنید و كار با پدالها و فرمان را به درستی آموخته باشید، حتی خودروهای شهری بالای 400 اسب بخار با وزنی بین2500 تا 3200 پوند هم نمی‌توانند دردسر ساز باشند!!! البته در مقایسه با خودروهای Open Wheel حرفه‌ای كه با وزنی حدود 1500 تا 1800 پوند قدرتی معادل 700 تا 900 اسب بخار تولید می كنند!! یعنی نسبت وزن به قدرت تا 5 برابر كمتر ( البته به این توضیحات دردسرسازی قدرت موتور توجه نكنید. اینجا ایرانه !!)
در هنگام خروج از پیچ فشار روی گاز را طوری زیاد كنید كه در لحظه‌ای كه خودرو در مسیر مستقیم قرار گرفت، فشار حداكثر بر روی پدال وارد شود. اگر خودروی شما به حركات پدال گاز چندان حساس نیست، باید رفتار خود را گاهی اوقات بررسی كنید تا عادتهای نامناسب در نحوه كار با پدالها به وجود نیامده باشد.

 فصل پنجم از رانندگی حرفه ای - معکوس دادن | آموزش رانندگی ,

در این قسمت، به یكی از پركاربرد‌ ترین تكنیكهای اتومبیلرانی می‌رسیم. برای انجام تكنیك Heel & Toe Downshifting باید در یك زمان با دست چپ فرمان، با دست راست دنده، با پای چپ كلاچ و با پای راست هر دو پدال گاز و ترمز را كنترل كنید!
عادت كردن به این كار قدری زمان‌بر و نیازمند تمرینات متناوب در طول رانندگی است. در ابتدا باید تمركز زیادی داشته باشید چون شما در یك زمان با تمام كنترل كننده‌های ماشین كار می‌كنید، به علاوه اینكه باید حساسیت خود را به چسبندگی لاستیك‌ها در زمان ترمز گیری معطوف كنید، نقاط كلیدی پیست را نگاه كنید( در این باره به تفضیل صحبت خواهیم كرد) و شاید هم بدتر از همه اینها، در هنگام مسابقه، باید توجه مراقب ازدحام خودروهای رقیب در سر پیچ‌ها باشید. به هر حال بعد از حدود فقط دو هفته تمرین، این توانایی را پیدا خواهید كرد و كمی بعد، دیگر هیچ احتیاجی به تمركز بر روی دست‌ها و پاها نیست و می توانید تمام توجه خود را به مسیر مسابقه معطوف كنید.
در رانندگی شهری،‌ زمانی كه به یك پیچ می رسید، قبل از ورود به پیچ ترمز كره‌اید، بعد از عبور از پیچ و زمانی كه خودرو در مسیر مستقیم قرار گرفت دنده را در حالت سنگینتری قرار می دهید و به مسیر خود ادامه می دهید. هیچ مشكلی در این حالت وجود ندارد اما برای پیست، بسیار كند است.
برای رانندگی در ریس، زمانی كه بین گاز دادن و ترمز كردن تلف می‌شود باید تا حد ممكن كم باشد. شما در حال مسابقه هستید! شما نمی‌خواهید زمان را در هنگام تغییر پا روی پدال‌ها از دست بدهید. (هر چند كه این زمان كسری از ثانیه باشد) بنابراین:
قبل از رسیدن به پیچ، پای راست را از روی گاز برداشته و پدال ترمز را می‌فشارید. برای صرفه‌جویی در زمان باید قبل از اتمام زمان ترمز گیری، دنده را در حالت مناسب قرار داده باشید تا زمانی كه ترمز گیری تمام شد و خواستید از پدال گاز استفاده كنید، برای تعویض دنده زمان از دست ندهید. برای معكوس كردن دنده پای چپ با كلاچ و دست راست با دنده كار می كند. اما چون ترمز كرده‌اید و سرعت شما كم می‌شود، افت دور موتور خواهید داشت. حال اگر شما با داشتن افت دور موتور دنده را معكوس كرده و كلاچ را رها كنید، موتور مانند ترمزی قوی عمل خواهد كرد و یك تكان ناگهانی را مشاهده خواهید كرد و اگر از حداكثر توانایی خودرو در ترمز كردن استفاده كنید ( كه در مسابقه باید اینطور باشد) چسبندگی لاستیك ‌و در نتیجه كنترل خودرو را از دست خواهید داد. ( مگر اینكه كلاچ را خیلی آهسته رها كنید كه در اینصورت خیلی زود كلاچ داغ خواهد كرد و زمان زیادی را از دست خواهید داد.)
برای جلوگیری از این موضوع( شوك ناگهانی و از دست دادن كنترل) قبل از رها كردن كلاچ دور موتور باید تا حد لازم بالا برود. تنها راه این كار این است كه از فاصله كم بین ترمز و گاز استفاده كنیم و با همان پای چپ( كه بر روی ترمز قرار دارد) پدال گاز را فشار داده و دور موتور را بالاتر ببریم. برای این كار 1پا را كمی چرخانده و با پاشنه پای راست برای یك لحظه به پدال گاز فشار وارد كنید تا دور موتور تا حد لازم بالا برود. در این حالت همچنان كلاج را فشرده و با قسمت بالای پای راست عمل ترمزگیری بدون وقفه انجام می‌پذیرد. مقدار لازم برای بالا بردن دور موتور و زمان آنرا به تدریج و در طول زمان خواهید فهمید. فراموش نكنید در زمان رها كردن كلاچ باید فشار رئی ترمز كم شود و در ضمن باید عمل ترمز گیری را قبل از ورود به پیچ و عمل معكوس كردن دنده را قبل از اتمام ترمزگیری انجام داده باشید.
دوباره به طور خلاصه به آنچه باید انجام دهیم می پردازیم:

• پای راست از روی پدال گاز برداشته می‌شود و پدال ترمز را می‌فشارد.
• قبل از اتمام ترمزگیری با پای چپ کلاچ ‌می‌گیریم.

• با دست راست دنده را در حالت سنگین‌تر قرار می‌دهیم.( دست چپ باید روی فرمان باشد)

• پای راست همچنان روی ترمز قرار دارد، فشار روی ترمز مقداری كمتر می شود و با چرخاندن پا، پاشنه پا روی پدال گاز قرار می‌گیرد.
• پاشنه پای راست فشار سریعی به گاز وارد می كند تا دور موتور را بالا ببرد. ( نوك پا هنوز بر روی ترمز قرار دارد.)

• پای چپ از روی كلاچ و پاشنه پای راست از روی گاز برداشته می‌شود.
• ترمزگیری تمام شده و وارد پیچ می شوید ...
تمام این اعمال در نیمی از ثانیه باید صورت گیرند! پس برای انجام درست این تكنیك نیاز به تمرین زیادی حس می‌شود. در ضمن فراموش نكنید انجام این تكنیك برای خودروهای معمولی با گیربكس سنكرونیزه توصیه می شود، نه گیربكس‌های مخصوص مسابقه ( كه سنكرونیزه نیستند و علاوه بر كارهای فوق، چند مورد دیگر هم باید انجام گیرد كه توضیح آنها طولانی و خارج از بحث ماست)

 فصل چهارم از آموزش رانندگی حرفه ای - پدال ها | آموزش رانندگی ,

در این قسمت كمی به مسائل ساده اما ضروری در مورد طرز استفاده و دیزاین پدال‌ها و آماده كردن آن‌ها برای تكنیك Heel- Toe Downshifting خواهیم پرداخت.

در یك خودروی سواری باید چهار پدال وجود داشته باشد:
پدال گاز،
پدال ترمز،
كلاچ
و پدالی برای استراحت پای چپ (Rest pedal or dead pedal!)
این مورد به صورت یك برآمدگی در تمام خودروها وجود دارد.( پس به جای آن دقت كنید. استفاده از آن كمك شایانی به نحوه نشستن شما و محل قرار گیری پاها می كند)
در هنگام رانندگی در خودرو بدون صندلی‌های مسابقه و یا كمربند با بیش از 3 نقطه اتصال، Rest pedal به شما این امكان را می دهد كه با فشار پا در زمان پیچیدن، بدن خود را درون صندلی نگه دارید. اما اگر از صندلی و كمربند مخصوص استفاده می كنید، به پای خود فشار نیاورید و اجازه دهید صندلی وظیفه‌اش را انجام دهد.
اولین چیزی كه در مورد پدالها حائز اهمیت است، این است كه آنها را باید با قسمت استخوانی زیر انگشتان فشار داد نه با خود انگشتان.
مورد دوم: شما باید بتوانید پدالها را به صورتی كه ذكر شد بفشارید بطوریكه زانوی شما كمی خم شود( فقط با حركت مچ پا و لگن این كار را نجام ندهید) در غیر اینصورت با پاهایی صاف و كشیده نمی توانید كنترل و حساسیت لازم روی پدال‌ها را داشته باشید. ( به قسمت اول از سری مقالات آموزش رانندگی( Seating Position) مراجعه كنید)
كار با پدال‌ها باید به نرمی صورت گیرد. فشار سریع و ناگهانی بر روی پدال‌ها به خصوص گاز و ترمز باعث تغییر ناگهانی تقسیم وزن بر روی سیستم تعلیق و ناپایداری خودرو می‌شود.
دقت كنید در اینجا منظور از اینكه كار با پدال به" نرمی" صورت بگیرد، سرعت كم پا نیست. سریع اما نرم و یكنواخت و بدون ضربه و یا فشار زیاد با پدال كار كنید.
یكی از تكنیكهای مهم رانندگی( كه در قسمت بعدی به آن خواهیم پرداخت) تكنیك Heel & Toe Downshifting است كه در آن در یك زمان باید بتوانید هر 3 پدال را به صورتی كنترل شده بفشارید!! مشكل اینجاست كه شما برای فشردن 3 پدال، تنها 2 پا در اختیار دارید! در قسمت بعد مفصلا به آموزش این تكنیك می‌پردازیم اما به طور خلاصه، پای راست باید هر دو پدال گاز و ترمز را هم زمان كنترل كنید.
ممكن اسن پدال‌های خودروی شما برای این كار مناسب نباشد و نتوانید پدال‌های گاز و ترمز را به طور همزمان با یك پا به خوبی كنترل كنید و احتیاج به تغییر در پدالها حس شود. پس باید به سراغ پدال‌های بزرگتر موجود در بازار بروید و به جای لاستیك‌های روی پدال‌ها، آنها را نصب كنید تا فاصله بین پدالها كمتر شود. در هنگام خرید دقت كنید: پدالی خریداری كنید كه در آن، در قسمت پایین سمت چپ گاز یك قسمت اضافی وجود داشته باشد ( كه اكثر پدالهای عرضه شده در بازار داخلی فاقد این قسمت مهم هستند.) بعضی از پدال‌ها صرفا برای زیبایی هستند و با یك بست روی پدال و لاستیك آن قرار می گیرند. به هیچ وجه سراغ این مورد نروید. مطمئن شوید پدال مورد نظر شما طراحی مناسبی دارد. اگر بخواهیم راحت‌تر بگوییم، به سراغ پدالهایی كه با روكش فرمان فروخته می شود! و یا پدالهای پلاستیكی نروید)
ممكن است به تنظیم پدالها هم احتیاج پیدا كنید. برای این كار توجه كنید كه در زمانی كه پدال ترمز تقریبا تا آخر فشرده شده است، باید از نظر ارتفاع در كنار پدال گاز قرار بگیرد.

 فصل سوم از آموزش رانندگی حرفه ای - تعویض دنده | آموزش رانندگی ,

شاید در نظر شما، موضوع تعویض دنده آنقدرها اهمیت نداشته باشد كه فكر خودتان را با این موضوع مشغول كنید. اما در ورزشی مانند اتومبیلرانی كه گاهی صدم ثانیه‌ها تكلیف قهرمان را مشخص می كند، باید تمام نكات را مد نظر داشت. در این قسمت به چگونگی تعویض دنده در گیربكس‌های معمولی خودروهای شخصی خواهیم پرداخت.
در رانندگی شهری اكثر رانندگان، دو مشكل عمده مشاهده می‌شود. مشكل اول، طرز فكر هالیوودی مردم از خونسردی در رانندگی است! یعنی فكر می‌كنند راننده خونسرد و حرفه‌ای، فردی است كه دست راست خود را بر روی شیفتر نگه دارد و با دست چپ فرمان را كنترل كند. اما همانطور كه در بخش قبل ( فرمان گیری) توضیح داده شد، تا حد ممكن باید دست خود را بر روی فرمان نگه دارید. این را هم اضافه كنیم كه برای جلوگیری از خستگی دست، طرز نشستن پشت فرمان را تصحیح كنید و این كار را با نگه داشتن دست روی شیفتر و یا كناره‌ پنجره انجام ندهید. زمانی كه احتیاج به تعویض دنده بود، سریع دنده را عوض كنید و دست خود را دوباره بر روی فرمان قرار دهید. به یاد داشته باشید نیمی از كنترل فرمان با دست راست انجام می‌گیرد. اگر در پنجه‌های دست احساس خستگی كردید( این مشكل از محكم نگه داشتن فرمان به وجود می آید. اگر در زمانی كوتاه دچار این مشكل می‌شوید فشار زیادی به فرمان وارد كرده‌اید.( به قسمت فرمان گیری مراجعه شود)) به جای قرار دادن دست روی شیفتر، فشار روی فرمان را كم كرده و پنجه‌ها را تكان دهید.
به یاد داشته باشید همیشه امكان برهم خوردن تعادل خودرو وجود دارد ( مشكل فنی و یا ضربه زدن خودروهای دیگر در زمان مسابقه و یا تصادفات ناگهانی شهری) پس همیشه آماده عكس العمل باشید. در نظر داشته باشید در این متون به آموزش رانندگی در پیست می پردازیم و طریقه تعویض دنده در رالی مقوله‌ای نسبتا متفاوت است.
دومین عادت نادرست، گرفتن محكم شیفتر و تعویض بیش از حد سریع و ضربه‌ای است. این كار علاوه بر آسیب زدن به قطعات خودرو، از سرعت تعویض دنده هم می كاهد!! برای تعویض دنده كف دست باید تقریبا صاف باشد و بر روی شیفتر قرار بگیرد و دنده سریع اما بدون ضربه و فشار عوض شود. توجه كنید طرح و شكل شیفتر بسیار مهم است. تكرار می كنیم، كف دست باز باشد و بر "روی" شیفتر قرار بگیرد.( نه به طوری كه مانند گرفتن فنجان در دست و یا نگه داشتن اهرم كنترل كننده هلیكوپتر به نظر برسد!)

محل جا رفتن دنده ها را می‌توان به صورت حرف H در نظر گرفت. برای تعویض دنده از بالای H به پایین آن، با كف دست و پنجه‌ها اصطلاحا یك لیوان درست كنید! كف دست بر روی شیفتر قرار بگیرد و با استفاده از كف دست و پایین انگشتان دنده را عوض كنید. حركت آرام و در خط مستقیم باشد. از آنجایی كه مقدار جابجایی شیفتر زیاد نیست، از مچ دست استفاده كنید نه تمام دست. اگر برای تویض دنده احتیاج به حركت بازو و كل دست دارید، فشاری كه به شیفتر وارد می كنید زیاد است. ضربه نزنید و خونسرد باشید. سعی نكنید دنده را سریعتر از حد ممكن عوض كنید. (ممكن است دنده را آرام اما سریع تعویض كنید و بعد از مدتی مشكلاتی در گیربكس مانند خرابی دنده برنجی ببینید. در اینجا مشكل از تعویض بیش از حد سریع دنده است. در واقع سرعت پا برای گرفتن كلاج بالا اما سرعت دست پایین است. این مشكل با نصب كوئیك شیفتر تا حد زیادی حل می‌شود)

برای تغییر مكان شیفتر از پایین H به بالای آن، دوباره دست خود را اصطلاحا به صورت لیوان درآورید. این‌بار زمانی كه دست خود را بر روی شیفتر قرار دارید، بیشترین ارتباط باید توسط پاشنه دست برقرار شود. در این روش مچ دست كمی به طرف بالا خم می شود و نیرو توسط بازو اعمال می شود.
برای تعویض دنده از 2 به 3 یا 4 به 5 ، مسیر حركت شیفتر باید تا حدودی مورب باشد اما زیاده روی نكنید. حركت مارپیچ دست! و یا فشار زیاد باعث كاهش سرعت تعویض می شود.
ممكن است حرفهایی در مورد Speed Shifting و یا تعویض بدون كلاچ دنده و ... شنیده باشید. رانندگان و مدارس اتومبیلرانی حرفه‌ای بارها و بارها نشان داده اند كه تنها ارمغان این روش‌ها، بالارفتن احتمال ایجاد مشكل در گیربكس است.

 فصل دوم از آموزش رانندگی حرفه ای - فرمان گیری | آموزش رانندگی ,

فرمان گیری Steering
با توجه به اینكه در هنگام رانندگی، دستان شما همواره بر روی فرمان خودرو قرار دارد ( یا بهتر بگوییم، در هنگام رانندگی هر دو دست شما باید بر روی فرمان قرار گرفته باشد) ، ابتدا برای خودروی خود فرمانی را انتخاب كنید كه از نظر ضخامت، اندازه و شكل مناسب دستان شما باشد. فرمان‌های كوچك توصیه نمی شود. برای انتخاب یك فرمان مناسب، امتحان كنید كه كدام نوع فرمان با دستكش‌های شما سازگارتر است.
نحوه گرفتن فرمان:
ابتدا دستان خود را در دو طرف غربیلك، ساعت 3 و 9 قرار دهید،‌ این حالت در مقایسه با گرفتن غربیلك از ساعت ‌های 10 و 2 علاوه‌بر اینكه به شما امكان چرخاندن بیشتر فرمان را می‌دهد، تاثیر زیادی بر روی تسلط شما دارد.
سپس كف دست بر روی قسمت بیرونی غربیلك و انگشت شست روی شاخه‌های بالایی فرمان قرار می‌گیرند. برای تثبیت حركات فرمان با پایین كف به قسمت جلوی فرمان كمی فشار وارد كنید تا تثبیت و كنترل فرمان فقط با نیروی انگشتان صورت نگیرد. البته دیگر در خودروها محل قرارگیری دست و انگشت شست بر روی غربیلك مشخص شده.
فرمان را راحت اما " در حد كافی" محكم بگیرید. چنانچه فرمان را بیش از حد محكم نگه دارید، دستها و بازوها به سرعت خسته می شوند و حساسیت و كنترل بر روی فرمان به شدت كاهش پیدا می كند. اگر در شرایط مسابقه به هر دلیلی استرس زیادی بر روی راننده وارد شود، به طور ناخودآگاه فشار دست بر روی دنده، پدالها و فرمان را افزایش می یابد. به‌خاطر بسپارید كه در اینگونه مواقع به طرز نشستن خود و نحوه كار با فرمان، پدال‌ها و دنده دقت كنید. مقدار فشار بر روی فرمان باید در تمام طول رانندگی یكسان باشد، ممكن است با ورود به پیچ به‌طور نا خودآگاه فشار دست بر روی فرمان را بیشتر كنید. فراموش نكنید كه با این كار میزان چسبندگی بین تایر و اسفالت بیشتر نمی شود!! و فقط از قدرت مانور و سرعت رفلكس شما كاسته می شود.
در دورهای تمرینی به خود عادت دهید بازوها، دستها و شانه‌های خود را قبل از ورود به پیچ شل كنید( نفس عمیقی بكشید تا دستها و ماهیچه‌های بدن در حالتی ریلكس قرار گیرند)
در هنگام رانندگی در مسیرهای طولانی صاف اگر در اطراف شما خودروی دیگری وجود ندارد، برداشتن یك دست از روی فرمان برای زمان كوتاه و تكان دادن انگشتها توصیه شده است.
كنترل فرمان:
در هنگام چرخاندن فرمان، فرمان را با دست مخالف جهت پیچ بچرخانید (Pushing ) یعنی در پیچ های به چپ با دست راست بر روی فرمان فشار وارد كنید و بالعكس( یعنی دست راست برای پیچ‌های به چپ و دست چپ برای پیچ‌های به راست) و با دست دیگر حركات فرمان را تثبیت كنید. چرخاندن فرمان به این شكل از ساعت 12 بسیار راحت‌تر و سریع‌تر از كشیدن فرمان از ساعت 6 است. در هنگام چرخاندن فرمان فرمان را كمی هل دهید ( Push ) تا مچ دست در حالتی ثابت باشد و كنترل بر روی فرمان راحت‌تر و بهتر انجام گیرد. در این حالت چون مچ دست دیگر خم شده، نقش خاصی در كنترل فرمان ندارد.
یكی از نكات بسیار كلیدی و مهم برای استفاده از حداكثر لیمیتهای خودرو در پیچ ها، كنترل آرام اتومبیل به طوری كه شوك شدید به خودرو وارد نشود است كه با كنترل آرام فرمان حاصل می‌شود. (حركت ناگهانی فرمان، دادن شوك و یا چرخاندن بیش از اندازه فرمان باعث از بین رفتن چسبندگی بین تایرها و سطح مسیر می شود)
با دقت در فیلم‌های گرفته شده از نحوه رانندگی رانندگان حرفه‌ای متوجه خواهید شد كه كنترل نرم و روان چگونه است. در اغلب موارد رانندگانی كه با فرمان خشن و سریع كار می كنند مشكل انحراف قسمت جلوی خودرو(كم پیچی یا Understee )دارند.

ابتدا فرمان را همانطور كه توضیح داده شد بگیرید.
 

در اغلب پیچ‌ها نیازی به چرخاندن فرمان بیش از 180 درجه نیست و می توان پیچ را بدون برداشتن دست از روی فرمان طی كرد. در این حالت دستان خود را بر روی 3 و 9 نگه دارید. با توجه به عكس متوجه می‌شوید كه انگشت شست دست راست زیر شاخه فرمان قرار گرفته تا كنترل و ثبات فرمان بیشتر شود.
اگر برای پیچیدن نیاز به چرخاندن فرمان بیش از 180 درجه بود و یا می خواستید از یك پیچ 90 درجه‌ی كم سرعت و تیز عبور كنید، به كمك روش زیر بیشترین كنترل را بدست می آورید. به توضیحات و عكس‌ها دقت كنید:

درست قبل از پیچیدن، دست راست خود را شل كنید و آنرا بر روس فرمان سّر دهید تا بر روی ساعت 11 قرار گیرد. با این كار هر دو دست خود را در هنگام ورود به پیچ نزدیك به هم قرار داده اید.

هر دو دست خود را نزدیك به هم نگه دارید و پیچ را طی كنید، این حالت به شما اجازه می دهد كه از حدود 260 درجه گردش فرمان استفاده كنید. در این حالت درست راست شما بر روی ساعت 6 قرار می گیرد.
 

برای برگرداندن فرمان تا زمانی كه دست راست به ساعت 3 می رسد
فرمان را با هر دو دست نگه دارید، سپس دست راست را شل كرده و بات دست چپ فرمان را كامل برگردانید( دقت كنید كه دست راست از فرمان جدا نمی شود و روی فرمان سّر می خورد )
برای پیچ های تنگتر به این صورت عمل كنید:
در یك پیچ به سمت راست فرمان را بچرخانید تا دست راست به زانو برسد، سپس دست راست را از روی فرمان برداشته و بر روی ساعت 12 قرار دهید. وقتی دست چپ به زانو رسید این عمل را برای دست چپ هم تكرار كنید. این روش در رانندگی معمولی و شهری كاربرد زیادی دارد اما در مسابقات استفاده نمی شود.

 فصل اول از آموزش رانندگی حرفه ای - نحوه قرار گرفتن در خودرو | آموزش رانندگی ,

اگر می خواهید به عنوان یك راننده كاملا حرفه ای مطرح شوید، باید تمام عادتهای قبلی را فراموش كنید. رانندگی یك علم است و بهترین راه یادگیری این علم، تغییر عادتهای رانندگی از پایه است.
اهمیتی ندارد كه شما چقدر می توانید در یك جاده كوهستانی مارپیچ و یا در خیابانهای شهر تند بروید، و اهمیتی ندارد كه از دید دیگران چقدر راننده خوبی هستید، رانندگی در پیست اتومبیلرانی مقوله ای كاملا مجزاست كه نیازمند توانایی های خاص شماست.
در این قسمت، تكنیكهای كاربردی اتومبیلرانی را به شما آموزش خواهیم داد. سعی كنید این تكنیكها را یكی یكی تمرین كنید و هرگاه كه انجام این تكنیكها برای شما یك عادت شد، سراغ تكنیك بعدی بروید. بعضی از این تكنیكها قابل اجرا در خیابان هستند و بعضی دیگر به خاطر سرعت بالا و در نتیجه خطر ناشی از آن خیر. به هر حال اجرای این تكنیكها باعث افزایش طول عمر خودروی شما و تسلط بیشتر شما و در نتیجه ایمنی بهتر خواهد شد.
فراموش نكنید "دانستن" به معنای "توانایی انجام" نیست. پس تمرین را فراموش نكنید. شما برای تمرین نیازی به خودرویی آماده برای مسابقه و یا تجهیزات آنچنانی ندارید، یك خودروی كاملا معمولی اما سالم همراه با پشتكار شما از شما یك راننده حرفه ای می سازد. یك راننده خوب باید همانند یك ورزشكار خوب باشد یعنی برای بدست آوردن مهارت تمرین كند و داشتن مهارت را دلیل بر عدم تمرین و یاد گیری و مطالعه نداند هوش، استعداد و داشتن خودروهای بهتر فقط به این امر سرعت می بخشد.
برای شروع باید ببینیم چگونه پشت فرمان خودرو قرار بگیریم. بعدها به شما خواهیم آموخت چگونه "درست" رانندگی كنید و خودروی خود را "اصولی" تیونینگ و از آن نگهداری كنید.
از این پس سلسله مقالات آموزش رانندگی حرفه ای که شامل تکنیک های رانندگی، معرفی مسابقات، طریقه درست تمرین کردن، آشنایی با لوازم مربوط به راننده و خودرو، نحوه Setup خودرو و آماده کردن خودرو برای حضور در مسابقات می شود را در روزهای دوشنبه و چهارشنبه هر هفته به صورت منظم به شما ارائه خواهیم کرد.
اولین نكته‌ای كه قبل از حتی روشن كردن خودرو باید به آن توجه كرد نحوه صحیح نشستن در خودرو است. عدم رعایت این نكات باعث كاهش توانایی‌های شما، كاهش دید و خستگی خواهد شد.
در خودروهای open-wheel (مانند خودروهای فرمولا و كارتینگ و ...) راننده تقریبا در خودرو دراز می‌كشد و دستهایی نسبتا صاف دارد ( در این خودروها آرنج كمتر از خودروهای سواری خم می‌شود) در حالی كه در سایر خودروها نحوه قرار گرفتن بر روی صندلی كاملا متفاوت است. به دلیل ارتفاع كم و كاكپیت تنگ خودروهای open-wheel راننده با پاهایی به هم چسبیده كه از ناحیه زانو كمی خم شده اند و دستهایی نزدیك به هم با فرمان و پدال كار می‌كند. اما در سایر خودروها (خودروهای full-bodied) دیگر اینگونه محدودیت ها را ندارید.
در خودروهای full-bodied مانند ناسكار، نحوه قرار گرفتن پشت فرمان كاملا متفاوت است. صندلی راننده تقریبا عمودی و نزدیك به فرمان است به طوری‌كه راننده به راحتی می تواند ساعد دست خود را بر روی فرمان قرار دهد.
اما این‌همه تفاوت از كجا حاصل می‌شود؟
این خودروها بزرگتر و سنگینتر هستند و تایرهای جلوی پهن تری دارند،? بعلاوه رانندگان به مدت طولانی در یك پیست بزرگ و بیضی‌شكل با سرعت زیاد حركت میكنند و در نتیحه بازو و كتف راست راننده زودتر خسته می‌شود ? نشستن عمودی و نزدیك به فرمان به راننده این امكان را می‌دهد تا از شانه و عضلات پشتی نیز برای رانندگی استفاده كند.
در رانندگی با یك خودروی شخصی، چه خودرویی كاملا معمولی و چه خودرویی كاملا آماده، هیچ‌یك از حالتهای بالا كاربرد ندارد. صندلی نباید مانند خودروهای فرمولا وان خوابیده باشد!!! و یا مانند نسكار فاصله كمی با فرمان داشته باشد.
ممكن است فاصله و نحوه قرارگیری پدالها و فرمان كاملا مناسب اندازه و طول پاها و دستان شما نباشد،‌ در اینصورت میتوانید با تغییراتی كه در پدال‌ها و حالت و عمق فرمان می‌دهید به حالت ایده ال مخصوص خود دست یابید.